Lydia Ko

Wie is Lydia Ko?

Op 26 augustus 2012 stond een vijftienjarig meisje uit Auckland op het podium van de CN Canadian Women's Open, nadat ze als amateur een LPGA-toernooi had gewonnen — pas de vijfde amateur in ruim veertig jaar die dat kunstje flikte. Wie toen dacht dat het bij één sensationele week zou blijven, kende Lydia Ko nog niet.

Ko werd geboren op 24 april 1997 in Seoel, Zuid-Korea, en verhuisde op haar vierde met haar familie naar Nieuw-Zeeland, waar ze op twaalfjarige leeftijd het staatsburgerschap kreeg. Haar eerste club sloeg ze op vijfjarige leeftijd, toen haar moeder haar meenam naar de proshop van Pupuke Golf Club in Auckland. Ze werd er opgeleid door professional Guy Wilson, die haar tot eind 2013 zou coachen, en volgde daarnaast gewoon onderwijs op Pinehurst School in Albany — de lessen deed ze per correspondentie zodra ze op tournee ging.

Het Canadese wonder van 2012 bleek geen toeval: een jaar later verdedigde ze haar titel in Edmonton met vijf slagen voorsprong, en in oktober 2013 kondigde ze aan definitief prof te worden, nadat ze 130 weken lang de nummer één van de wereldwijde amateurranglijst was geweest. De LPGA Tour maakte voor haar een uitzondering op de minimumleeftijd van achttien jaar — "Het is niet vaak dat de LPGA een rookie verwelkomt die al twee keer op rij kampioen is," zei toenmalig commissaris Mike Whan bij die gelegenheid.

Wat volgde was een van de snelste opmarsen die de golfsport ooit heeft gezien. In 2014 won Ko als zeventienjarige haar eerste profzege op Amerikaanse bodem bij de Swinging Skirts LPGA Classic — ze vierde het met een tatoeage van de datum in Romeinse cijfers op haar pols — en werd ze Rookie of the Year. Een jaar later, op 2 februari 2015, klom ze naar de eerste plaats van de wereldranglijst, de jongste speler van beide geslachten ooit die dat wist te bereiken. In september van dat jaar won ze de Evian Championship met een slotronde van 63 — de laagste ooit in een vrouwenmajor — en werd ze op achttienjarige leeftijd de jongste majorwinnaar in de geschiedenis van de LPGA Tour, en de jongste sinds Young Tom Morris zijn Open Championship in 1868.

In 2016 volgde een tweede majortitel bij de ANA Inspiration, waarmee ze de jongste dubbele majorwinnaar sinds diezelfde Young Tom Morris werd, en later dat jaar pakte ze olympisch zilver in Rio de Janeiro. Toch kende haar carrière ook een minder soepele periode: na het verbreken van de samenwerking met coach David Leadbetter eind 2016 zakte ze weg uit de absolute wereldtop, al bleef ze jarenlang in de mondiale subtop actief. Volgens de officiële cijfers op haar Wikipedia-pagina hield ze in totaal 125 weken de eerste plaats vast, verdeeld over meerdere periodes tussen 2015 en 2023 — de op twee na langste ooit bij de vrouwen, achter alleen Jin Young Ko (163 weken) en Lorena Ochoa (158 weken).

Het jaar 2024 bracht het sluitstuk van haar palmares. Op de Olympische Spelen van Parijs won Ko in augustus eindelijk olympisch goud, na eerder al zilver (2016) en brons te hebben gepakt — daarmee werd ze de enige golfer in de moderne tijd met een complete set olympische medailles op drie verschillende Spelen. Die gouden medaille was meteen ook haar ticket naar de LPGA Hall of Fame, waar ze op dat moment de jongste ooit toegelaten speelster werd. Twee weken later voegde ze op de Old Course van St Andrews haar derde majortitel toe, bij de AIG Women's Open, nadat landgenote — of eigenlijk rivale — Nelly Korda in de slotronde wegzakte. In december 2024 werd Ko benoemd tot Dame Companion in de New Zealand Order of Merit, een van de hoogste burgerlijke onderscheidingen van het land, en op 27-jarige leeftijd de jongste ooit die deze eer ten deel viel.

Tussen die grote titels door liet Ko ook zien wat voor karakter erachter schuilt. Bij de ISPS Handa New Zealand Women's Open van 2016 werd ze, elf minuten voor haar slotronde, opgeschrikt door een aardbeving; ze beloofde meteen haar prijzengeld te doneren aan de getroffenen, won het toernooi alsnog voor de derde keer in vier jaar en maakte haar belofte waar. Het past bij een speelster die op haar veertiende al de jongste ooit was om een profgolftoernooi te winnen — de Bing Lee/Samsung Women's NSW Open in Australië, in januari 2012 — en die twee jaar later ook nog eens de jongste werd om tien profzeges op een grote tour te noteren.

Ook privé viel in die jaren een belangrijk hoofdstuk op zijn plek: op 30 december 2022 trouwde Ko in de Myeongdong-kathedraal in Seoel met Jun Chung, zoon van Hyundai Card-vicevoorzitter Chung Tae-young. Het stel ontmoette elkaar via wederzijdse vrienden op een blind date en verloofde zich in de zomer van 2022. Chung studeerde filosofie en data science aan Claremont McKenna College in Californië en werkt inmiddels als Chief of Staff bij een Amerikaans bedrijf; het echtpaar woont in de Verenigde Staten. Ko heeft zelf gezegd dat haar huwelijk haar heeft geholpen rustiger en beter te spelen.

Op uitrustingsgebied is Ko intussen een vrije speelster: nadat ze eind 2016 haar sponsorcontract met PXG had opgezegd, koos ze de daaropvolgende jaren clubs puur op prestatie in plaats van op sponsordeal. Volgens Today's Golfer speelt ze anno 2026 met een Ping-driver, Titleist-ijzers en -wedges en een Scotty Cameron-putter, waarmee ze in maart van dat jaar op de Ford Championship een carrièrelaagste ronde van 60 slagen noteerde — na amper enkele dagen met haar nieuwe Phantom 12 Tour-prototype putter in de tas.

Voor Nederlandse en Belgische golffans is Ko misschien wel de meest herkenbare naam op deze lijst na de Amerikaanse en Thaise topspeelsters: als voormalig wereldnummer één, drievoudig majorwinnares en Hall of Fame-lid vertegenwoordigt ze precies het soort duurzame, jarenlange topprestatie waarmee ook Dewi Weber en Anne van Dam zich op de LPGA Tour proberen te meten.

Bijgewerkt op 26 augustus 2026.